U crkvi se Trojice svetkuju kao jedan od najvećih hrišćanskih praznika. Trojice su jedan od dva velika praznika koji imaju osnov u Starom zavetu, a padaju u red dvanaest Gospodnjih praznika. Njihov značaj se ogleda i u tome što se praznuju tri dana.
Trojice, ili, po crkvenom, Duhovi su praznik Svetog Trojstva (Bog Otac, Bog Sin i Bog Duh), kojim se čuva pomen na silazak Svetog duha na apostole. Po Svetom pismu, ovaj važan događaj se zbio u pedeseti dan, ili u sedmu nedelju, po Hristovom uskrsnuću (Vaskrsu).
U našem narodu Trojice važe takođe za jedan od najvećih praznika, što se ogleda i u činjenici da se u trojičnoj sedmici, a pogotovu u tri praznična trojička dana, u najvećem broju naših naselja održavaju mesne svečanosti (litije, molitve, obetine ili seoske proslave). U više opština naših naselja su, sve do svršetka Drugog svetskog rata, u ova tri dana, pogotovo na sam dan Trojice, išle povorke krstonoša - što je bio OPHOD posvećen zaštiti roda polja, voćki i useva. Da narodna trojička svetkovina čuva ostatke iz slovenske drevnosti potvrđuje podatak da se, ponegde i danas, o ovom prazniku kreću kraljice (devojačke povorke). I sada je u običaju da se na današnji dan pod u crkvi posipa travom i cvećem, jer se u bogomoljama, dok traje svečana služba, u mnogim krajevima pletu venci. U Istočnoj Srbiji se ovi venci odnose kućama, čuvaju, najčešće okačeni uz ikonu, i koriste se, prema potrebi, za kađenje, jer se veruje u njihovu lekovitost.
